حضرت امام(ره) پس از تحمل یک سال تبعید در ترکیه، سرانجام در 13 مهر سال 1344 به عراق رفت. عمل به تکلیف الهی در مرحله اول و فضای مذهبی عراق و وجود مراکز متعدد علمی شیعه و بقاع مبارک ائمه اطهار(ع)، برای مرجع تقلیدی مانند امام خمینی تبعید را تحمل پذیر می‌کرد. سند زیر گزارشی است از ساواک راجع به ملاقات حضرت امام خمینی با آیت‌الله العظمی سید محسن حکیم در نجف. در سند آمده است: «نامبرده بالا چند روز پس از ورود به نجف به اتفاق تعدادی از طلاب به ملاقات آیت‌الله حکیم رفته و مدت 45 دقیقه در منزل وی بوده است. آیت‌الله حکیم نیز متقابلاً از وی بازدید نموده و مدت یک ربع ساعت در زمینه مسائل مذهبی با خمینی صحبت نموده است.»
بی‌شک یکی از شجاع‌ترین و مظلوم‌ترین یاران حضرت امام (ره) «شهید آیت‌الله سید محمدرضا سعیدی» بود . این شهید عالی‌قدر در هنگامه‌ای از امام و اندیشه‌هایش دفاع می‌کرد که حتی بر زبان راندن نام او می‌توانست خطرات جانی و مالی برای گوینده به دنبال داشته باشد. شهید سعیدی سرانجام جانش را در راه آرمان و اندیشه‌های امام گذاشت و در سال 1349 در زیر شکنجه‌های ساواک به دیدار معبود شتافت. سند زیر اظهارات شهید سعیدی در یکی از سخنرانی‌هایش در سال 1347 را روایت می‌کند، در بخشی از این سخنرانی شهید سعیدی گفته است«ایشان [امام خمینی] جانشین امام زمان هستند پس بر ما واجب است که بدون اجازه و صلاح رهبر خود کاری انجام ندهیم که مبادا بی دین‌ها و شیادان ، کلاه سرمان بگذارند.»
شرکت نکردن در جشن‌ها و مراسم متعدد رژیم - از جمله مراسم نیایش که هر ساله دو بار برگزار میشد- از جمله اقدامات روحانیون انقلابی در مواجه با تبلیغات رژیم پهلوی بود. این روحیه و منش را در روحانیون اکثر شهرهای کشور می‌توان مشاهده کرد. سند زیر به عدم مشارکت اکثر روحانیون قزوین در مراسم نیایش در سال 1350 اشاره دارد. «… در این مراسم … هیچیک از علما و روحانیون حتی امام جمعه قزوین در این مراسم شرکت ننمودند.»
