آشفتگی و سر درگمی از ویژگی‌های ساواک در ماه‌های پس از قیام خونین 15 خرداد 1342 می‌باشد. این موضوع از یک طرف بی‌برنامگی این سازمان در مواجهه با بحران‌های داخلی را نشان می‌دهد و از سوی دیگر بیانگر آن است که در میان مدیران ارشد آن اختلاف نظرهای عمیقی وجود داشته است. در سند زیر به این ضعف‌ها اشاره شده است: «چنانچه به طور منظم دایرکتیوها [رهنمون‌ها، هدایت‌گری‌ها] و دستورهای عملیاتی به اداره کل سوم داده شود کارمندان آن اداره در کار خود ورزیده خواهند شد و قبول مسوولیت خواهند نمود و تصمیمات درست خواهند گرفت و از طرف دیگر از مکاتبه و تأخیرهای غیر لازم جلوگیری خواهد شد.»

سند زیر به اظهارات «مهندس حامی» درباره‌ی بهایی بودن «امیر عباس هویدا» اختصاص دارد. در این اظهارات آمده است:« این نخست وزیر دلقک بازی درمی‌آورد او پسر رحمت اله [حبیب اله] عین الملک بهائی و نوه رضا قناد شیرازی می‌باشد. زمانی که عباس افندی وصیت نامه مربوط به خود را می‌خواند 9 نفر را احضار می‌نمایند که وصیت نامه در حضور آنها خوانده شود و یکی از آن 9 نفر رضا قناد شیرازی پدر بزرگ هویدا بوده است.» کثرت اسناد در مورد تشکیلات بهائیت نشانگر عمق و گسترش و نفوذ آن در درون حکومت پهلوی به عنوان ابزار صهیونیزم و غرب است.

 بخشی از اعتراضات مردم علیه حکومت پهلوی در سال 1357 به شکل اعتصابات کارگری و کارمندی بروز پیدا می‌کرد. این اعتراضات و اعتصابات معمولاً در پوشش خواسته‌های صنفی چون حق مسکن، مزایای شغل، افزایش ایام مرخصی سالیانه، حق غذا و ... مطرح می‌شد؛ اما دلیل واقعی این اعتصابات عدم اشتیاق کارگران و کارمندان به کار در رژیمی بود که به دلیل کشتار مردم و برقراری حکومت نظامی، مشروعیتش را از دست داده بود. سندهای زیر اعتراضات کارگران پتروشیمی آبادان، کارکنان پالایشگاه آبادان و کارمندان اداره مرکزی شرکت برق منطقه‌ای مازندران را به روایت نشسته است.