نزدیکی به رجال با نفوذ، یکی از راه‌های ورود به مجالس عصر پهلوی بود. در سند زیر می‌بینیم که عباس شاهنده، از چهره‌های مطبوعاتی عصر پهلوی، از طریق ارتباط با منوچهر اقبال، مدیر عامل شرکت ملی نفت ایران در سال 1342 به دنبال ورود به مجلس شورای ملی بوده است. در بخشی از سند می‌خوانیم: «عباس شاهنده پس از ملاقات با دکتر اقبال به دوستان نزدیک خود اظهار داشته: که قریباً کرسی نمایندگی بیجار را اشغال خواهد کرد و عده‌ای از نمایندگان مجلس از جمله صادق احمدی معتقدند به مجرد تعویض دولت آقای علم، عباس شاهنده به مجلس خواهد آمد.»

سندی که در ادامه ارائه شده است، گزارشی مستند از دومین جلسه‌ی شورای مرکزی حزب ایران نوین در سال 1347 است. تملق و بزرگ‌نمایی درباره‌ی اقدامات اقتصادی- سیاسی رژیم پهلوی از ویژگی‌های مشترک سخنرانان در این جلسه می‌باشد. این سند به خوبی فرمایشی بودن این حزب را نشان می‌دهد. در بخشی از این سند آمده است: «شاهنشاه آریامهر اصیل‌ترین و بزرگترین رهبری هستند که با توجه به سنت‌ها و پیوندهای ملی در طول تاریخ بزرگ‌ترین انقلاب [انقلاب سفید] را در تاریخ جهان طرح ریختند.»

 سند زیر رونوشت فرمان انتصاب هوشنگ نهاوندی در هیأت امنای دانشگاه گیلان است. این سند بخشی از روند اداری عضویت در هیأت امنای دانشگاه‌ها را روایت می‌کند. درخواست عضویت اشخاص در هیأت امنای دانشگاه از سوی وزیر علوم و آموزش عالی و به واسطه نخست وزیر به شاه ارائه می‌شد و شاه این درخواست را تایید می‌کرد. انتصاب هوشنگ نهاوندی در هیأت امنای دانشگاه یا فعالیت او در محیط‌های آموزش عالی، در واقع گسترش شبکه فراماسونری و فعال نمودن تشکیلات بهائیت به عنوان ابزار استعمار در آموزش عالی بود. اسناد متعددی درباره فعالیت هوشنگ نهاوندی در لژهای فراماسونری (در مقام استاد ارجمند و افسر و رئیس لژ) وجود دارد. در حقیقت با اینگونه انتصابات شبکه و تشکیلات فراماسونری در دانشگاه‌های مختلف کشور گسترش می‌یافت. برای فهم بخشی از فعالیت‌های هوشنگ نهاوندی در تشکیلات فراماسونری، اسناد متعددی در کتاب هوشنگ نهاوندی به روایت اسناد ساواک، از مجموعه رجال عصر پهلوی کتاب 15 (تهران، مرکز بررسی اسناد تاریخی، 1384) آمده است. (نک: ص 338،336-335،334،320،319-318،316 و…)